Boek
Nederlands

Nieuwe sterrenbeelden

Peter Verhelst (auteur)
+1
Nieuwe sterrenbeelden
×
Nieuwe sterrenbeelden Nieuwe sterrenbeelden

Nieuwe sterrenbeelden

 

Winnaar van de Herman de Coninckprijs 2009

Kijken in de flits

Gij zult en zult Met volle mond Met volle kracht 
Met heel uw lijf Met alles wat gij in u hebt Op 
leven en op dood Als voor de laatste keer Met volle 
teugen Wijdbeens Kijk niet achterom In stijl Uit 
liefde Juichend Koortsig Gelukzalig Zwijmelend 

Titel
Nieuwe sterrenbeelden
Auteur
Peter Verhelst 1962-
Taal
Nederlands
Uitgever
Amsterdam: Prometheus, 2008
125 p.
ISBN
9789044611465 (paperback)

Besprekingen

Lichamen die versmelten door een kus

In 1997 verklaarde Peter Verhelst zich dood als dichter. Nadien publiceerde hij zinnelijk proza en theater. In 2003 nam hij de draad van de poëzie weer op met de bundel Alaska. En nu voegt hij er Nieuwe sterrenbeelden aan toe, gedichten die nog steeds lijken te twijfelen tussen poëzie, theater en proza, wat het leesavontuur alleen maar vergroot.

Misschien was poëzie voor Peter Verhelst een goede tien jaar geleden een al te zeer uitgehold medium, omdat het zo vaak omringd wordt door clichés. Verhelsts zevende bundel, Verhemelte (1996), leek de bundel van de implosie te zijn. Hij liet de poëzie er zichzelf in ontkennen.

Met Alaska zette hij een tegenbeweging in, die hij in Nieuwe sterrenbeelden voortzet. Geen apocalyptisch aandoende beelden meer, al is dit wel poëzie die zich bewust is van de puinhopen van de beschaving, zoals in 'De pijnboom en het reiken': ''s Middags wemelen de boomkruinen van de cicaden/ 's avonds drijven ze van ons weg de vallei in/ op sleeptouw genomen door duizenden mammoeten// waarom duizenden mammoeten hier nacht na nacht/ met ingetrokken poten kop vooruit springen van rots/ naar rots - hoewel ze uitgestorven zijn// hoofd in de nek ogen gesloten gaan we op en neer/ vormen we nieuwe sterrenbeelden/ nauwelijks een seconde vlammen ze op// over duizenden jaren zal iemand op dezelfde plek-'. Verhel…Lees verder

Met de lijvige dichtbundel Nieuwe sterrenbeelden verschijnt het eerste werk van Peter Verhelst na de roman Zwerm uit 2005. Verhelst zondigt zo een tweede keer, samen met Alaska (2003), tegen zijn voornemen om nooit meer poëzie te schrijven ('De Revisor', 1997). Alaska is dan ook niet toevallig prominent aanwezig in deze bundel.
Zoals gewoonlijk put Verhelst voor zijn gedichten veelvuldig inspiratie uit de beeldende kunst. Zo verschenen de meeste gedichten uit de reeks 'Kijken in de zon' al eerder in Toren, een catalogus met foto's van Maarten vanden Abeele (2006). Het gedicht '(meer)' vormt binnen die reeks een hommage aan de onlangs overleden fotograaf Patrick de Spiegelaere. Verhelst maakte met De Spiegelaere o.m. de fotoroman Salome, de visuele bijsluiter van zijn romandebuut Vloeibaar harnas (1993). In '(meer)' drinken dichter en fotograaf de laatste fles opnieuw vol. Het gedicht 'Let's get lost (ontwerp van een berg)' werd geschreven bij een tekening van Johan Tohan en versche…Lees verder
De poëzie van Peter Verhelst leeft (1962) van de mogelijkheden en buit die op een verrassende manier uit: “Soms ligt iemand als een maquette op je handpalm”, “Soms lig je op een wiegend ponton in zee”, “Soms staat een dochter in de haven voor een schijnwerper / te dansen”, “Soms doemt je eigen gezicht in een treinraam op, in een flits jaren ouder”. Al deze intro’s krijgen een sterk, fascinerend vervolg waarvan de beelden dikwijls lijfelijk en zinnelijk zijn, en te maken hebben met menselijke emoties, zoals liefde, onmacht, afstand, overgave. Verhelst beheerst een breed spectrum van complexe situaties en zijn verwoordingen blijken altijd veelzeggend en ook raadselachtig: “We kussen / terwijl het over ons heen uit ons weg blijft sijpelen, / zo graag zoekt het zich een weg.” Opvallend is het gebruik van ‘we’, ‘je’, ‘u’ of ‘men’, maar hoogst zelden ‘ik’. Hier is veralgemening in het spel, het gaat Verhelst nooit om particuliere ervaringen, maar om existentiële: de ‘sterrenbeelden’ van de …Lees verder

Over Peter Verhelst

CC BY-SA 4.0 - Foto van/door Filip Naudts

Peter Roger Arthur Marcel Verhelst (Brugge, 28 januari 1962) is een Vlaams dichter, romancier en theatermaker.

Verhelst debuteerde in 1987 met de dichtbundel "Obsidiaan". Zijn eerste roman, "Vloeibaar harnas" volgde in 1993. Hoewel hij binnen de literatuurwereld bij zijn debuut erkenning kreeg, bleef hij nog geruime tijd leraar Nederlands en Engels in de Brugse hotelschool Ter Groene Poorte. Zijn grote doorbraak kwam in 2000 met zijn roman Tongkat, waarmee hij zowel de Gouden Uil en de Jonge Gouden Uil in België, als de F. Bordewijkprijs in Nederland won. Voor zijn hele oeuvre won hij in 2018 Sybren Poletprijs. Verhelst was de eerste winnaar van deze nieuwe prijs voor experimentele Nederlandstalige schrijvers. De jury prees Peter Verhelst als "een magistrale oeuvrebouwer " en als " de ontwerper van een literair labyrint dat blijft groeien in eenheid en verscheidenheid, waarin je eindeloos kunt dwalen, of een van de vele uitgangen kunt nemen, maar de eindbes…Lees verder op Wikipedia