Boek
Nederlands

De kinderen van Arthur

+1
De kinderen van Arthur
×
De kinderen van Arthur De kinderen van Arthur

De kinderen van Arthur

Genre:
De maker van een serie televisiedocumentaries, waarin kinderen met tussenpozen van zeven jaar gevolgd worden, raakt nauw betrokken bij hun levensloop.
Onderwerp
Media
Titel
De kinderen van Arthur
Auteur
Kristien Hemmerechts
Taal
Nederlands
Uitgever
Amsterdam: Atlas, 2000
285 p.
ISBN
90-450-0741-X 9789045007410

Besprekingen

Te veel kinderen voor Hemmerechts

Dora Debaene, een van de hoofdpersonages uit Kristien Hemmerechts' jongste roman, De kinderen van Arthur, probeert verhalen voor kinderen te schrijven. In een lade heeft ze een schrift met minstens honderd aanzetten, maar het lukt haar niet iets te voltooien. Dat geldt eigenlijk ook voor De kinderen van Arthur zelf. Hemmerechts' roman berust op een aardige vondst, maar de uitwerking is niet altijd consistent.

Het idee voor haar roman, ontleende Hemmerechts aan de Britse documentairereeks 7up waarin regisseur Michael Apted kinderen uit verschillende lagen van de Britse samenleving opzocht. Elke zeven jaar haalt hij ze opnieuw voor zijn camera en bekijkt wat er van hen is geworden.

In De kinderen van Arthur selecteert de Vlaamse televisiemaker Arthur Goemaere tien in 1957 geboren kinderen. Arme en rijke, gehandicapte en gezonde, hopeloze en veelbelovende meisjes en jongens. In 1964 praat hij voor het eerst met hen. Eenentwintig jaar lang volgen we de tien kinderen en hun regisseur.

Een interessant uitgangspunt maar wellicht omwille van de onpraktisch lange tijdsduur en het groot aantal personages besliste Hemmerechts heel wat jaren over te slaan en gunt ze de meeste kinderen slechts een plek op de achtergrond. En dat is jammer, want als lezer wil je toch al hun levensverhalen kennen.

Hemmerechts kiest ervoor de regisseur centraal te stellen. Op het einde van de roman sla…Lees verder

Een man van zijn woord

Kristien Hemmerechts

De kinderen van Arthur

Atlas, Amsterdam/Antwerpen, 286 p., 800 frank.

Het gegeven van Kristien Hemmerechts' nieuwe roman is veelbelovend: een documentairemaker, Arthur Goemaere, selecteert in 1964 tien in 1957 geboren kinderen uit zo'n beetje alle geledingen van de Vlaamse maatschappij, zes jongens en vier meisjes, en vervaardigt een groepsportret van hen, 7plus. De bedoeling is hen om de zeven jaar opnieuw bij elkaar te brengen en dan telkens een vervolgfilm te maken. Uit die serie (gecalqueerd op het niet-fictieve Britse voorbeeld 7Up) zal na enige afleveringen "hopelijk" blijken "hoe bepalend de maatschappelijke achtergrond voor iemands verdere leven was. Of het uitmaakte of je met een zilveren dan wel met een plastic lepel in je mond geboren was. Of met helemaal geen lepel."

Minder veelbelovend is hoe Hemmerechts die kwestie uitwerkt. Niet, namelijk. De op haar zevende straatarme Chantal bijvoorbeeld blijkt veertien jaar later druk b…Lees verder

Niemand is een cliché

Een regisseur, Arthur Goemaere, die over een periode van 21 jaar een reeks documentaires over tien kinderen van zeer verschillende komaf maakt: dat is het uitgangspunt van Kristien Hemmerechts' nieuwste roman, De kinderen van Arthur. Zijn band met hen wordt per aflevering hechter; ten slotte gaat hij, zonder het goed te beseffen, behalve zijn documentaires ook hun levens regisseren. Met nogal wat minder plezierige gevolgen. 'Arthur is een tragisch personage,' vindt Hemmerechts. 'De uitdaging was om iemand neer te zetten die zwaar in gebreke blijft, en toch geen klootzak is.'

Kristien Hemmerechts

De kinderen van Arthur

Atlas, Amsterdam/Antwerpen,
286 p. , 800 frank.

De liefde, de dood en het verdriet in de levens van gewone mensen, dat zijn de basisingrediënten van een recept waarmee Kristien Hemmerechts nu al bijna twintig jaar lang de leeshonger van een groot publiek weet te stillen. Het troostende pessimisme dat uit haar vroegere werken spreekt, kenmerkt ook De kinderen van Arthur, andermaal een roman waarin het sterftecijfer hoog is, de relaties vaak scheef lopen, en er meer dan eens naast de pot wordt gepist.

Arthur, bijvoorbeeld, is getrouwd met Elza, maar bedriegt haar met Dora, een weerbarstige femme fatale die zijn dochter had kunnen zijn. Dora is de dochter van Mathilde, een gevierde pianiste die voor haar tijd uit een raam springt. Haar broer Bas is sinds de dood van zijn moeder steeds verliefder geworden op zijn zus. Zij trouwt echter ten slotte met Willem, al zal Arthur wel altijd haar oerminnaar blijven.

H…Lees verder

De kinderen van de televisie

Wie afgelopen zomer Kristien Hemmerechts een avond lang met Adriaan van Dis zag praten in het VPRO-programma 'Zomergasten', kent haar interesse voor het voyeuristische medium televisie: ook in haar nieuwe roman heeft de televisie, versie jaren zestig-zeventig, een grote rol.

Tijd en televisie en hoe die over mensenlevens kunnen heersen, daarover heeft Kristien Hemmerechts het in haar nieuwste roman De kinderen van Arthur . Maar niet alleen daarover. Aan dagen en jaren valt niet te ontkomen, dat is een probleem van alle tijden, maar ook niet aan de soms roofzuchtige heerschappij van beeldvorming. Dat laatste is akelig actueel. Toch speelt Hemmerechts' nieuwe roman zich af tussen de jaren zestig en het midden van de jaren tachtig. Dat is meteen het mooie ervan, ze klaagt geen actueel hysterisch en hectisch heden aan, dat was makkelijker geweest. Neen, ze legt de vinger op de wonde door voor een trager tijdperk te kiezen, voor jaren waarin de huidige mediamacht zich langzaam aankondigde. Ze heeft het dus niet over Jerry Springer-toestanden en niet over oorlogen die via CNN worden uitgevochten en zeker niet over voyeuristisch-claustrofobische programma's als De Bus of Big Brother . De roman begint met een droom, of een terugblik op het jaar '64, een ja…Lees verder

Nieuwe Hemmerechts overtuigt niet.

Dora Debaene, een van de hoofdpersonages uit Kristien Hemmerechts' jongste roman, 'De kinderen van Arthur' probeert verhalen voor kinderen te schrijven. In een lade heeft ze een schrift met minstens honderd aanzetten, maar het lukt haar niet iets te voltooien. Dat geldt eigenlijk ook voor 'De kinderen van Arthur'. De roman berust op een aardige vondst, maar de uitwerking is niet altijd even consistent.

Het idee voor haar roman, ontleende Hemmerechts aan de Britse documentairereeks '7up' waarin regisseur Michael Apted kinderen uit verschillende lagen van de Britse samenleving opzocht. Elke zeven jaar haalt hij ze opnieuw voor zijn camera en bekijkt wat er van hen geworden is.

In Hemmerechts' roman selecteert de Vlaamse televisiemaker Arthur Goemaere tien in 1957 geboren kinderen. Heel verschillende jongens en meisjes, arme en rijke, gehandicapte en gezonde, hopeloze en veelbelovende. In 1964 praat hij voor het eerst met hen. Eenentwintig jaar lang volgen we de tien kinderen en hun regisseur. Een interessant uitgangspunt maar wellicht omwille van de onpraktisch lange tijdsduur en het onhandig groot aantal personages besloot Hemmerechts heel wat jaren over te slaan en gunt ze de meeste kinderen slechts een plek op de achtergrond. En dat is jammer want als lezer blijf je op je honger zitten. Onbewust wil je toch alle levensverhalen kennen.

Hemmerechts opteert er voor de r…Lees verder

In 1962 startte de BBC de serie '7up' op, waarin een aantal in 1955 geboren kinderen uit verschillende sociale milieus werden gefilmd, met de bedoeling hen om de zeven jaar weer in beeld te brengen en zo hun verdere levensloop te schetsen. Kristien Hemmerechts heeft zich op deze documentaire geïnspireerd voor haar roman De kinderen van Arthur. Programmamaker Arthur Goemaere steekt in 1964 van wal met zijn '7plus'-serie: "Met zijn tienen waren ze, een kleine overzichtelijke groep voor een klein overzichtelijk land. Tien kinderen uit verschillende bevolkingslagen, die om de zeven jaar zouden worden gefilmd en geïnterviewd zodat de documentaire hopelijk zou kunnen achterhalen hoe bepalend de maatschappelijke achtergrond voor iemands verdere leven was. Of het uitmaakte of je met een zilveren dan wel met een plastic lepel in je mond geboren was." In de slotbladzijden komt deze vraag letterlijk terug, nu met dit antwoord: "Ja. Nee. Ja. Nee. Levens verliepen grilliger. Onvoorspelbaard…Lees verder
Het gegeven van deze roman is ontleend aan de bekende BBC documentaire-serie 7up : tien Vlaamse kinderen uit uiteenlopende milieus worden op hun zevende voor het eerst gefilmd en ondervraagd en dat wordt om de zeven jaar herhaald. Bedenker van dit project is Arthur Goemaere, nog net geen 31 wanneer hij aan deze klus begint. Hoewel het natuurlijk de bedoeling is dat het project geen invloed op hun levensloop heeft, omdat het een objectief verslag wil zijn van de ontwikkeling die de jongens en meisjes in hun groei naar volwassenheid doormaken, blijkt dat in de praktijk in ieder geval voor een aantal van hen niet op te gaan. Ze worden 'Arthurs kinderen'. Voor de een is hij een mentor, voor de ander een vader en voor een derde zelfs een minnaar. Er zijn drie episoden: februari 1964, de aanvang van het project, juni 1980, twee jaar nadat de derde documentaire is gemaakt en er een dramatische gebeurtenis plaatsvindt, en ten slotte oktober 1985, kort na de voorvertoning van de vierde aan de …Lees verder

Over Kristien Hemmerechts

CC BY-SA 3.0 - Foto van/door Geert Renckens

Kristien Hemmerechts (Brussel, 27 augustus 1955) is een Vlaams auteur.

Leven en werk

Kristien Hemmerechts (officieel wordt haar voornaam gespeld als Christien) is een Vlaams schrijfster. Ze studeerde Germaanse filologie aan de Universitaire Faculteiten Sint-Aloysius (de tegenwoordige Katholieke Universiteit Leuven campus Brussel) en aan de Katholieke Universiteit Leuven. In 1986 promoveerde zij op het proefschrift A Plausible Story and a Plausible Way of Telling It: A structuralist analysis of Jean Rhys's novels.

Zij debuteerde in 1986 als schrijfster van fictie met drie Engelstalige verhalen in de bundel First fictions, Introduction 9' bij de Engelse uitgeverij Faber and Faber. Haar Nederlandstalige debuut en eerste korte roman was Een zuil van zout uit 1987, bij uitgeverij Houtekiet, waarvoor zij de driejaarlijkse Prijs voor het proza, van de provincie Brabant ontving. In 1990 kreeg zij de Vlaam…Lees verder op Wikipedia